Για πολλούς γονείς, η καλοκαιρινή περίοδος συνοδεύεται από ένα γνώριμο, αλλά δύσκολο συναίσθημα: άγχος.
«Δεν πάει ούτε θεραπείες, ούτε στο σχολείο ή σε camp για όλο τον Αύγουστο…»
«Θα χάσουμε όσα κατακτήσαμε μέσα στη χρονιά…»
«Θα μείνει πίσω σε σχέση με τα άλλα παιδιά…»
«Να μας δώσετε ασκήσεις για το καλοκαίρι…»
Και είναι λογικό. Όταν έχεις επενδύσει χρόνο, χρήματα και συναισθηματική ενέργεια στις θεραπείες του παιδιού σου, όταν κάθε μικρή πρόοδος έχει έρθει με κόπο και επιμονή, η ιδέα ότι «σταματάμε» προκαλεί ανασφάλεια.
Ας το πούμε ξεκάθαρα: Το άγχος των γονιών είναι αληθινό. Η επιθυμία να συνεχίσει το παιδί να εξελίσσεται είναι απολύτως φυσιολογική.
Όμως… η ανάπτυξη δεν σταματά επειδή σταμάτησαν οι συνεδρίες.
Τα παιδιά συνεχίζουν να μαθαίνουν. Απλώς… αλλιώς.
Η ανάπτυξη δεν περιορίζεται στους τοίχους ενός θεραπευτικού γραφείου.
Τα παιδιά συνεχίζουν να εξασκούνται, να δυναμώνουν, να δοκιμάζουν, να ρισκάρουν μέσα στο παιχνίδι, μέσα στις σχέσεις, μέσα στην καθημερινότητα.
• Κάθε φορά που σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο, βράχο, φουσκωτό, δουλεύει τον κορμό και την ισορροπία του.
• Κάθε φορά που μιλάει με ένα ξαδερφάκι, φίλο ή παίζει παντομίμα, εξασκεί επικοινωνιακές δεξιότητες.
• Κάθε φορά που προσπαθεί να βγάλει τα βρεγμένα ρούχα μόνο του, εξασκεί τη λεπτή κινητικότητα και την αυτονομία του.
Η ζωή γίνεται η θεραπεία. Και εσύ, ο γονιός, είσαι κομμάτι αυτής της διαδικασίας, ακόμα κι αν δεν έχεις διπλώματα ή πρωτόκολλα.
Η δύναμη της σύνδεσης
Η σύνδεση γονέα-παιδιού δεν είναι απλώς σημαντική, είναι θεμελιώδης για τη νευρολογική, συναισθηματική και γνωστική ανάπτυξη.
Όταν ένα παιδί νιώθει:
• ότι το ακούν,
• ότι το αποδέχονται,
• ότι παίζουν μαζί του χωρίς προσδοκίες,
• ότι δεν χρειάζεται να «δουλέψει» για να είναι αρκετό…
…τότε αισθάνεται πραγματικά ασφαλές και χαρούμενο και «χτίζεται» η κατάλληλη βάση για να επιτευχθεί η μάθηση.
Η σύνδεση είναι το πιο ισχυρό και φυσικό θεραπευτικό περιβάλλον. Δεν αντικαθιστά τους ειδικούς, αλλά ενισχύει όσα κάνουν εκείνοι.
Από το «πρέπει να κάνει» στο «μπορούμε να ζήσουμε»
Το καλοκαίρι μπορεί να είναι μια υπενθύμιση:
• ότι δεν χρειάζεται κάθε στιγμή να είναι παραγωγική.
• ότι η χαλάρωση δεν είναι απώλεια, αλλά επεξεργασία όσων μάθαμε.
• ότι η πιο θεραπευτική εμπειρία για ένα παιδί είναι να νιώθει ότι έχει δίπλα του έναν παρόντα, ήρεμο και διαθέσιμο γονιό.
Τι μπορείς να κάνεις:
• Παίξε μαζί του χωρίς στόχο (ναι, χωρίς να μετράς πόσα έβαλε στην τσιμπίδα!).
• Άκουσέ το ακόμα κι όταν δεν έχει κάτι να σου πει.
• Ακολούθησέ το στο παιχνίδι του, χωρίς να το καθοδηγείς.
• Χαλάρωσε μαζί του. Κάντε μαζί τίποτα. Είναι και αυτό κάτι.
• Δώσε του χώρο να βαρεθεί, να ανακαλύψει, να αποτύχει. Δεν χρειάζεται να έχει στόχο το κάθε παιχνίδι.
Τελικά…
Δεν έχει σημασία αν σταματούν οι συνεδρίες.
Αν δεν σταματά η παρουσία σου, δεν σταματά και η εξέλιξή του.
Και αν έπρεπε να επιλέξουμε μόνο ένα πράγμα που πραγματικά ενισχύει το παιδί, αυτό δεν είναι το πρόγραμμα… είναι η σχέση.
